به چشمانم نگاه کن

سکوت و رویای نیمه شب را میبینی؟

غوغای هزارساله قلبهای شکسته

گریه های بی صدای عاشقان پروبال بسته

بی پروایی نام آوران زمان

عمق ناشناس چشمانم خبر از رنجهای هزار ساله میدهد

گوش کن نازنینم

صدای آشنایی میشنوی

این فریاد بی شکیب از من نیست

تکرار بی رحمانه تاریخ است

از پریشانی بادو آسمان نیست

رخداد تازه ایست

گویی باز هم حس عاشقی با بی رحمی روزگار فنا گشته

نگاه کن

همه ذرات وجودم همراه و همدم ناله های باد گشته اند

همه و همه یک صدا فریاد شده اند